Preek oudjaardag 2018

Preek oudjaardag 2018
Hebreeën 11:1-16. Tekst: vers 10/14
Boodschap: God geeft een eeuwig vaderland

Gemeente van onze Heere Jezus Christus,

(1) Het land dat Abraham ontvangt is slechts voorlopig (Page 1)
Als Abraham in onze tijd zou leven,
zou hij vanuit Rusland zijn verhuisd naar hier
om hier het bedrijf te vestigen dat hij al had opgebouwd
en dat op een leeftijd waarop de meesten die een bedrijf begonnen zijn
de zaken al zouden hebben overgedragen aan een opvolger.

Hij vestigt zich hier niet omdat de economische omstandigheden in zijn land
niet zo rooskleurig waren en dat hij een betere toekomst zocht voor zijn onderneming.
Hij komt hier niet, omdat hij in Rusland in ongenade gevallen was
bij de politici of bij de maffia in dat land en vanwege gevaar moest uitwijken.
Hij komt hier, omdat hij naar eigen zeggen in zijn eigen land een stem hoorde,
De stem van God, die zei dat hij weg moest gaan, naar een ander land,
Een land dat God aan hem zou wijzen.
Hij ging op reis en is dan uiteindelijk hier aangekomen.
Hier heeft hij zich gevestigd, heeft hier zijn bedrijf weer voortgezet
en opgebouwd tot een bloeiende onderneming.
Hij blijft hier jaren en jaren en is hier niet meer weg te denken.

En toch … hoe lang hij hier ook woont, helemaal thuis raakt hij hier niet.
Want als je het terrein van zijn bedrijf opkomt, loop je langs een bordje, waarop staat:
Dit is het nog niet.
De meeste mensen die het bordje passeren zullen verwonderd opkijken.
Het is zo’n mooi bedrijf. Bedoelt hij dat het bedrijf nog niet groot genoeg is?
Dat hij nog iets mist, kun je merken aan hoe hij zich gedraagt.
Vaak kun je hem mijmerend aantreffen:
Aan zijn bureau met zijn computer voor zich, voor zich uit kijkend
of aan de rand van het terrein, waar je hem in de verte kunt zien kijken.
Of hij wandelt langs de provinciale weg, waarbij je kunt zien dat hij in zichzelf gekeerd is.

De mensen fluisteren: Hij denkt aan vroeger.
Aan zijn eigen jeugd misschien, of aan zijn ouders.
Hij is het leven in Rusland nog niet vergeten.
Hij heeft hier nooit kunnen wennen. Hij zal nog eens overlijden aan heimwee.
Anderen, die hem iets beter kennen, zeggen: Dat is omdat hij geen opvolger heeft.
Kinderloos is hij hier gekomen, het bedrijf weer verder opgebouwd,
maar met welk doel en voor wie heeft hij het allemaal gedaan.
Hij heeft heel wat bereikt, maar het is uiteindelijk zinloos als hij geen opvolger heeft.
Dan wordt hij ernaar gevraagd: of hij heimwee heeft naar de tijd en het land van zijn jeugd.
Nee, zegt hij, ik moest daar weg. Ik moest van God alles achter laten.
Ik ben hier niet voor niets gekomen.
Ik ben hier opnieuw begonnen, omdat God met mij opnieuw wilde beginnen.
Is het dan, dat je geen opvolger hebt en dat je het gevoel hebt dat dit een zinloos project is.
Nee, zal Abraham zeggen, God heeft mij een zoon beloofd.
Hoe oud ik ook ben, ik wanhoop niet. God doet wat Hij belooft.
Waarom staat er dan dat bordje aan het begin van je terrein?
En waarom ben je met je hoofd vaak zo ergens anders?
Dit is, zal Abraham zeggen, omdat ik ergens naar uitkijk,
naar een ander vaderland, een beter, een hemels vaderland.
Daar ligt mijn bestemming, daar leef ik voor.
Het bedrijf hier heeft zijn waarde, ik heb het niet voor niets gedaan.
Ook dat is iets dat mijn God mij schonk, maar toch…
Het mooiste komt nog … het hemels Kanaän

(2) Ook wat wij hebben gekregen is slechts voorlopig (Page 2)
Als Abraham in onze tijd geleefd zou hebben,
maar Abraham is een persoon uit een heel andere tijd, de Bijbelse tijd,
Waarin de mensen anders waren dan nu.
Toen leefden ze dicht bij God en hoorden ze Gods stem,
kregen ze aanwijzingen uit de hemel over wat ze moesten doen
en wisten ze waar ze aan toe waren.
Wij moeten ons maar redden met de verhalen uit de Bijbel
en aan de hand van die verhalen iets maken van een leven met God hier,
zonder dat we de directe aanwijzingen hebben die Abraham ontving.

Zou dat echt zo zijn?
Zou het voor Abraham echt zo veel makkelijker zijn dan voor ons
om de moeder en vader die je op de wereld gebracht hebben
en een opvoeding gegeven hebben waardoor je je plek in de wereld kunt innemen
moest achterlaten, om helemaal opnieuw beginnen
zonder dat je kunt terugvallen op hun advies, met hen kunt overleggen
bij hen kunt aankomen om je verhaal te doen en van je af te praten.
Opnieuw beginnen in een land, waar je de taal niet kent, waar je de mensen niet kent
en ook de gewoonten niet kent
en niemand hebt die uitleg geeft over de gewoonten of over hoe de mensen zijn.
Je bent daar in den vreemde aan jezelf overgeleverd en de kleine groep die je hebt
En je moet maar afwachten hoe de omgeving reageert op je aanwezigheid.
Vreemdeling blijven in het land waar je gekomen bent, dat gold niet alleen voor Abraham.
Dat geldt voor elke gelovige, waar je ook geboren bent: je bent een vreemdeling.

In de afgelopen dagen las ik een boek van de Joodse schrijver Abel J. Herzberg,
waarin hij verwoordt wat het is om vreemdeling te zijn en te blijven.
Zijn ouders kwamen uit Rusland en vestigden zich in Nederland.
Aan zijn kleinzoon schrijft hij: Het is voor iedere jongen van groot belang,
of zijn ouders vreemdelingen zijn of niet.
Als dat niet zo is, dan kent hij de plek, waar ze geboren zijn.
Hij kan er naar toe gaan. Hij kent hun wereld.
Als je vreemdeling bent, is je voorgeslacht je onbekend
en hun wereld is een vreemde wereld waar je niet bij kunt komen.
Ook omgekeerd: de wereld waarin hij leeft, kent hem omdat ze zijn ouders kennen.
Maar als je er niet geboren bent, blijft de vraag: ben je er een van ons.
Kunnen we je uitnodigen voor het kinderfeestje van een van onze kinderen?
Hoor je wel waar je bent.

Nu zegt Hebreeën tegen ons: niet alleen Abraham en niet alleen Herzberg waren vreemden,
elke gelovige is een vreemde, hoe bekend je omgeving waar je woont je ook is.
Als je hier in Hebreeën over Abraham leest, is het niet de bedoeling
dat je bedenkt dat Abraham iemand is uit een heel ver verleden,
maar is de gedachte dat je je hierin zou herkennen
en dat je zou ontdekken: dat ik me hier een vreemde voel, is niet vreemd,
dat is eigen aan het geloof in Christus.
Dat het niet makkelijk is, is eigen aan het geloof in Christus.
Het geeft een gevoel van er niet helemaal bij horen, aansluiting met anderen missen,
misschien ook wel door anderen niet helemaal vertrouwd worden.
Het is een gevoel van crisis, die niet een uitzondering is, die je soms zo kan overvallen,
maar een crisis die eigen is aan het geloof.

Abraham is niet iemand uit een ver verleden, maar iemand die net zo leeft als u, jij en ik.
Al leefde hij in tenten en wij in een huis van stenen gebouwd,
al leefde hij zwervend van de ene plek naar de andere plek en hebben wij een vaste stek
al moest Abraham alles wat hem van jongsaf aan vertrouwd was achterlaten
en wonen hier misschien wel mensen hun hele leven op hetzelfde adres
en zijn ze de plaats waar ze wonen zelden uit geweest.
Het levensgevoel van Abraham hoort ook ons levensgevoel te zijn,
Hier een plek op aarde hebben, van God ontvangen
en toch ook uitkijken naar een beter, hemels vaderland.
In Abraham, in Abel, in Noach en al die anderen die we in Hebreeën 11 tegenkomen
horen we tijdgenoten te zien, die dezelfde worstelingen doorgemaakt hebben als wij,
die tegen ons zeggen: je bent niet de enige die daar mee te maken hebt,
wij hebben dat ook ondervonden.
Wij hebben volgehouden en we hopen dat jij het ook volhoudt om hier vreemdeling te blijven.

Want is het zo, dat we hier vreemdeling zijn?
Dat u dat merkt, dat deze wereld u niet alles biedt als gelovige en dat je uitkijkt naar meer?
Of ben je toch meer gehecht aan het leven zoals je hier op aarde hebt
en moet je er niet aan denken dit leven, zoals je hier hebt, op te geven?
In het afgelopen jaar heb ik heel wat rouwkaarten in mijn hand gehouden,
waarop stond: van ons heengegaan, door onze Hemelse Vader Thuisgehaald.
Als je afscheid moet nemen van iemand die je dierbaar is,
of als je zelf beseft dat het leven hier op aarde eindigt, dan moet je er wel over nadenken.
Dan kun je het niet ontlopen dat we hier als mens geen blijvende stad hebben.
Maar wat betekent dat als je nog volop in het leven staat,
Als je nog allerlei plannen en idealen hebt,
als je de verantwoordelijkheid hebt voor een bedrijf of voor een organisatie?
Ik denk dat een christen met het ene been in deze wereld staat
en met een been in de wereld die komt.
Je hoort bij beide en toch hoor je bij beide werelden niet helemaal.
De toekomstige wereld niet, omdat die er nog niet is, je bent er nog niet,
maar toch leef je al met het besef dat er een andere wereld komt.
En met dat besef sta je hier in deze wereld en heb je je taken, heb je je leven,
heb je de mensen om je heen met wie je verbonden bent.
Je houdt rekening met de langere termijn van komend jaar en het jaar erop,
zoals ik ook in de afgelopen weken het preekrooster voor 2020 heb gemaakt
En toch kijk je ook verder vooruit en zie je in de verte al de contouren van die stad liggen,
waar Abraham al naar uitkeek, de stad die door God gebouwd is.

(3) God geeft een eeuwig vaderland (Page 3)
Je ziet die stad al liggen, de stad van God waar Abraham al naar uitkeek.
De gelovigen uit het Oude Testament waren al onderweg naar die stad
En zijn er inmiddels aangekomen, mogen uitrusten van de moeiten die er onderweg waren.
De discipelen, die hun Heer hebben gevolgd tijdens Zijn rondwandeling op aarde
en na Zijn hemelvaart hun leven hebben gegeven in Zijn dienst,
Waarvan er ook zijn geweest die het getuigenis met hun leven moesten bekopen.
Een dreiging die ook gevoeld werd in de gemeente waaraan deze brief geschreven is.
Wat levert het geloof je op, als je door iedereen met de nek wordt aangekeken,
als je er niet meer bij hoort, als je als een vreemdeling wordt behandeld,
terwijl je hier bent opgegroeid, de taal van deze wereld spreekt,
dezelfde sport beoefent, naar dezelfde school gaat en er toch niet helemaal bij hoort.
Als je zelfs het gevaar loopt om te moeten sterven voor je geloof.
Is dat het waard?
Er waren er die de afweging maakten: Dat kan ik niet aan.
Dit is niet, waarom ik ben gaan geloven. Dat kost me teveel.
Of misschien was het wel minder plat en minder berekenend
en was er sprake van een teleurstelling dat de weg van het geloof,
de weg naar dat hemels Jeruzalem niet zo’n makkelijke weg als gedacht.
Dat het geen makkelijke weg zou zijn, dat hadden ze wel gedacht,
omdat een keuze voor Christus vaak ook consequenties had voor hen persoonlijk:
een verlies aan status, verlies van vriendschap wellicht – dat hadden ze ervoor over,
maar ze hadden gedacht dat ze wel door God beschermd zouden worden,
dat Hij als een muur om hen heen zou zijn.
De weg die ze liepen, was immers de weg van Christus,
Die Hij gelegd had door aan het kruis te sterven.
Maar wat als het toch allemaal niet waar blijkt te zijn en je na je overlijden je ogen opslaat
En je bent in een donker niets terechtgekomen
– helemaal niet dat hemels Jeruzalem dat je voorgehouden werd
en helemaal niet de stad van God, waar God in het midden is,
Waar je voor altijd bij Hem mag zijn, mag uitrusten, op je bestemming aangekomen bent.
In heel wat rouwdiensten hebben we het lied gezongen:

Lichtstad met uw paarlen poorten, wond’re stad zo hoog gebouwd.
Nimmer heeft men op deez’ aarde ooit uw heerlijkheid aanschouwd.
Daar zal ik mijn Heer ontmoeten, luist’ren naar zijn liefdesstem.
Daar geen rouw meer en geen tranen: in het nieuw Jeruzalem.

Maar wat als er niets blijkt te zijn, of je komt voor Jupiter te staan, de Romeinse oppergod
of je blijkt misgegokt te hebben en je had in Allah moeten geloven in om de hemel te komen.
Nee, de weg is gebaand door Jezus Christus,
die als kind naar de aarde kwam, in een kribbe werd gelegd,
na Zijn dood aan het kruis weer opstond en terug ging naar de hemel aan Gods rechterhand!
Door Zijn sterven is er een eeuwig vaderland, het hemels Jeruzalem.
Wie gelooft is daarnaar onderweg
en er kunnen momenten zijn, waarop het je aanvliegt, of dit wel de weg is om aan te komen
en er kunnen momenten zijn, waarop je ontmoedigd raakt.
Dat is niet onmogelijk want de weg is zwaar en vol teleurstelling en aanvechting,
maar het is wel de weg die God geeft en een aankomst die zeker is
en al diegenen die al van de aarde zijn heengegaan,
die zijn Thuisgehaald door onze hemelse Vader, zijn daar al aangekomen.

(4) God zal ook ons een eeuwig vaderland geven (Page 4)
In de studeerkamer van mijn vader, waar we als kinderen vaak zaten,
omdat daar de computer stond, waar we onze computerspellen opspeelden
was van alles te zien: een oudere landkaart van Noord-Holland,
afkomstig waarschijnlijk van een van de scholen waar hij aardrijkskunde gaf.
Er hing ook een klein kaartje: Geen kalme reis maar wel een behouden aankomst.
Als ik als tiener in zijn kamer zat om een spel te doen
of om te kijken bij het spel van een van de broers boven mij, zag ik die tekst.
Ik begreep wel het eerste deel: Geen kalme reis.
Dat ervoer ik zelf ook wel, als er op school weer een leraar plotseling overleden was,
of als ik zag bij vrienden in hun gezin hoe ingrijpend een ziekte was,
of aan het einde van de middelbare school, toen ik sterk begon te twijfelen.
Maar een behouden aankomst – dat vond ik net iets te makkelijk.
Niet dat ik geloofde, dat er niets was,
juist in de tijden dat ik naging of het geloof waar was,
was altijd een overweging om te blijven geloven dat er wel een hemel moest zijn
en vooral een God moest zijn, die al het onrecht dat er op aarde is recht zet.
De hemel is voor mij allereerst de plek, waar God is.
In de hemel, die stad die Abraham beloofd is en die God ook ons voorhoudt,
gaat het allereerst om aankomen bij Hem, de ontwerper en bouwer van die stad
en dan pas om het leven daar, dan pas om diegenen die er al gekomen zijn.
Maar de weg leek mij zo lang, zoveel bergen en dalen, zoveel momenten om te verdwalen,
om de moed op te geven en het bijltje er maar bij neer te gooien.
En toch is de moed om verder te gaan toch weer gekomen,
is er een verlangen gekomen om aan te komen bij Hem
en bij alle plannen die ik heb en zoveel mensen om mij heen met wie ik verbonden ben
toch ook een verlangen om Hem eens te mogen ontmoeten, voor altijd bij Hem te zijn.
Ik hoop dat u, dat jij dat verlangen ook hebt
en dat je met één been al staat in die stad en als je verder kijkt die stad ook al zie liggen.
zonder het leven hier op aarde, dat je ook door God gegeven is te verwaarlozen.
Voor mij is dat geloof teruggekomen, gegroeid sterker geworden
door alle mensen die ik ben tegen gekomen, die ook dat verlangen hadden,
die wisten dat ze een bestemming hadden,
die wisten dat ze een God hadden om naar toe te gaan
een leven kregen hier op aarde, een leven dat niet bij de dood eindigt,
maar overgaat in het eeuwige leven, een hemels vaderland dat God geeft.
En dat is wat Hebreeën ons wil meegeven:
Als je de moed verliest, kijk dan naar de mensen om je heen die God je geeft,
Die nu om je heen zijn en in wie je het verlangen al merkt die ernaar uitkijken
of naar de mensen die er al zijn aangekomen, nu al Thuis zijn,
omdat de hemelse Vader hen gehaald heeft.
Je mist ze zeker hier op aarde,
juist misschien ook wel om hun moed, om hun geloof, hun vertrouwen
je wilt dat ze iets tegen je zeggen om jou die moed, dat geloof en vertrouwen te geven.
En dat is juist ook wat je gebeurt.
Abraham zegt het: hou vol! Ga verder! Ik ben er al, ik hoop je later te ontmoeten!
En je oma die in geloof gestorven is, je moeder waar je afscheid van moest nemen,
je vader die heenging en al mocht aankomen, een zus of broer, een vriend of vriendin.
Er kunnen er al heel wat zijn die al aangekomen zijn.

Meentkerk Huizen: Hoor een heilig koor van stemmen, staande aan de glazen zee,
halleluja, halleluja, God zij glorie zingen zij. Menigten die geen kan tellen.

Hattem: Die van de aarde vrijgekocht nu rusten van hun werken,
zij spreken en getuigen nog om ons geloof te sterken,
dat wij omgeven door de wolk de weg ten einde lopen
één met het heilig trekkend volk in liefde en in hope!
Geprezen zij zijn naam! Hij doet ons veilig gaan!
Komt zingen wij tesaam met alle heiligen!
Amen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s