Preek zondagmorgen 13 maart 2016

Preek zondagmorgen 13 maart 2016
Lukas 22:1-23

Gemeente van onze Heere Jezus Christus,

Het is bijna feest in Jeruzalem:
Pascha, een van de belangrijkste feesten van het volk Israël staat op het punt te beginnen.
Honderdduizenden mensen zijn de stad binnengestroomd,
omdat dit feest vooral binnen de poorten van Jeruzalem moet worden gevierd.
Honderdduizenden lammeren worden aangeleverd
om in de tempel als offerdier te worden geslacht.
Over enkele dagen wordt gevierd
dat de Heere Zijn volk uit Egypte heeft bevrijd.
Elk jaar wordt dat feest gevierd
en komen vanuit de gehele wereld de Joden naar Jeruzalem
om te vieren dat de Heere Zijn volk heeft bevrijd uit de slavernij
en door dat te vieren herinneren ze zich steeds weer opnieuw
dat de Heere Zijn volk niet vergeet,
maar trouw is
en dat Hij Zijn volk bevrijd van de vijanden die het volk knechten.
De stad is reeds gevuld met drukte en met vreugde.

Je zou verwachten dat de hogepriesters hun handen vol hebben
aan de coördinatie van alle festiviteiten,
met de regie van de offerdienst in de tempel.

En dat de Schriftgeleerden bezig zijn om de pelgrims in te wijden
in de Schriften, over wat er gebruikelijk is met Pascha
met het offerlam en de maaltijd in het gezin
en wat de betekenis daarvan is, wat er gevierd wordt.
Of dat ze bezig zijn de liederen aan te leren die gezongen worden.

Bij alle drukte die er in de stad is en die de aandacht van hen vraagt
en bij alle voorbereidingen die er nodig zijn
om het Pascha op een waardige manier te vieren
vinden de hogepriesters en de Schriftgeleerden een moment
om bij elkaar te komen om te praten over de dood van Jezus.
Niet de dood van de lammeren, die geslacht zouden worden
om de bevrijding uit Egypte te gedenken, heeft hun aandacht,
maar de dood van Jezus.
Jezus moet uit de weg geruimd worden,
maar dan op zo’n manier dat het niemand opvalt,
zodat er vanuit het volk geen protest kan komen
tegen het optreden van de hogepriesters en de Schriftgeleerden.
In mijn Bijbel wordt er een verwijzing gemaakt naar Psalm 2:
De koningen van de aarde stellen zich op
en de vorsten spannen samen
tegen de HEERE en tegen Zijn Gezalfde.
Als Lukas ons vertelt over de weg naar Golgotha
waar het kruis van Christus werd opgericht
wil hij laten zien dat alle volken daar bij betrokken zijn,
zowel Gods eigen volk als de heidenen
en dat uit verzet tegen God en Zijn gezalfde.
Jezus is niet zomaar een willekeurige slachtoffer,
maar de gezalfde, de messias die gekomen is,
maar moet sterven.
Moet – in de ogen van de hogepriesters en de Schriftgeleerden.
Moet – in de ogen van de satan.
Moet – in de ogen van God.

Dat wil Lukas ons ook laten zien,
dat het bij de weg van Jezus naar Golgotha om meer gaat
dan een aards gebeuren,
waarbij de Joodse hogepriesters en de Schriftgeleerden aangeklaagd kunnen worden.
Er is een diepere dimensie in het lijden en sterven van Christus,
die openbaar komt op het moment dat Jezus in Jeruzalem is
Voor de laatste etappe van Zijn leven op aarde.
Een gebeuren, waarbij de hemel en de aarde, maar ook de hel betrokken is.
Toen voer de satan in Judas.
In deze kleine zin gaat een diepte open:
de satan die in iemand vaart
en dan nog wel iemand uit de intieme kring van Jezus zelf,
die erbij is geweest toen Jezus onreine geesten en demonen uitdreef,
die door de Heere Jezus heeft leren bidden: Leidt ons niet in verzoeking,
maar verlos ons van de boze
En die van de Heere Jezus zal hebben geleerd
dat je je door het geloof moet wapenen tegen de satan.
En dat dan toch de satan in je vaart
en de regie over je leven overneemt.
Zo dicht bij Jezus en zoveel gezien en meegemaakt.
Een van de twaalf die Jezus vergezeld hebben.
Zijn naam is Judas, schrijft Lukas.
Lukas kan ook bedoeld hebben: deze Judas
is ook ooit eens door Jezus geroepen bij zijn naam,
geroepen om zijn Heer te volgen
en elke dag zijn kruis op zich te nemen, achter Christus aan.
Straks zal ook Petrus worden gewaarschuwd:
De satan heeft u allen opgeëist om te ziften als de tarwe.
Hoe dichter Golgotha eraan komt, hoe sterker satan actief wordt.

We kunnen dat soms in ons eigen leven ook herkennen:
Hoe meer je je wilt overgeven aan de Heere,
Hoe sterker de kracht is die je tegenwerkt.

Voor de Heere Jezus gaat het helemaal op:
Het donker pakt zich boven Hem samen, de duisternis maakt zich op.
De satan is bezig.
In de tijd dat het volk Israël bezig is om het paaslam uit te zoeken
en dat naar de priesters te brengen
om het daar te laten slachten en het huis in gereedheid te brengen
om het grote feest van de bevrijding uit Egypte te vieren,
komt Judas bij de hogepriesters en de bevelhebbers van de tempelwacht.
Judas heeft hun haat gemerkt
en weet dat hij nu bij hen moet zijn om Jezus uit te leveren.
Nu alleen nog een geschikt moment en hij kan zijn Meester uitleveren.

Als de componist Johann Sebastian Bach de Lukas Passion schrijft,
neemt hij een tekst op:
Dwaze man, welke verkeerde gedachte heeft bezit van je genomen?
Waarom denk je alleen maar aan winst door geld
en denk je niet aan de hel?
Verkoop je voor geld en goed
het bloed van je meester en jezelf
als knecht van de satan?
Denk aan de lange eeuwigheid,
Ga terug, nu je nog kan.
Het is nog tijd.

Terwijl de dreiging om Jezus toeneemt,
Het is als op een warme dag in de zomer, waarop het broeit
en je voelt dat er iets gaat gebeuren, een heftig onweer dat komt
en nog is het rustig.
In die rust wil Jezus het Pascha vieren, voordat Zijn tijd gekomen is
omdat Hij hen aan de maaltijd die met Pascha gehouden wordt,
de maaltijd waarin men de bitterheid van de onderdrukking van Egypte proeft
maar ook de hoop dat God de bevrijding spoedig zal brengen,
aan die maaltijd wil Hij hen nogmaals uitleg geven over Zijn dood,
over de betekenis van Zijn dood.
Hij zegt het tijdens die maaltijd: Blijf Mijn dood altijd gedenken,
zoals je nu het Pascha viert, Pesach,
Waarbij je  terugkijkt naar het verleden
om je te herinneren welke machtige daden de Heere heeft gedaan
Door je uit Egypte te leiden,
het diensthuis, het slavenbestaan, waar je jezelf niet uit kon bevrijden.
Die uittocht was meer dan een herinnering,
tijdens de maaltijd wordt dat een werkelijkheid, gebeurt die bevrijding weer opnieuw
en kijk je hoopvol de toekomst in,
omdat je weet God gaat weer Zijn bevrijding geven.
Zo, zegt de Heere Jezus, moet je mijn dood gedenken.
Aan de ene kant een gebeuren op Golgotha, in Jeruzalem,
maar ook meer dan een gebeuren in het verleden.
Gedenk Mijn dood op zo’n manier dat je het nu weer beleeft, alsof je er zelf bij bent
En de betekenis voor je nu levend is.

Lukas wil ons laten zien dat de viering van het Pascha
de betekenis van het kruis op Golgotha kleurt.
Het is niet zomaar dat de hogepriesters en de Schriftgeleerden
kort vooraf aan het Pascha bezig zijn met de dood van Jezus
om Hem uit de weg te ruimen.
Die bevrijding die Christus kwam brengen was echter niet een bevrijding
uit een aards slavenhuis,
maar het verbreken van de macht van de duisternis,
waarin de mensen gevangen zijn.
Aan de tafel, waar Christus het brood breekt,
het brood dat herinnert aan de uittocht uit Egypte,
legt Jezus uit:
Als je dit brood breekt, moet je niet alleen maar denken
aan hoe de boeien van Egypte gebroken werden,
maar denk daarbij ook aan Mijn lichaam, dat verbroken wordt.
Dat gebeurt niet zomaar, maar voor jullie.
Als Mijn lichaam gebroken wordt, gaan voor jullie de deuren van de gevangenis open,
een gevangenis die machtiger en duisterder is dan Egypte ooit was,
En een hardere werkelijkheid dan dat slavenhuis ooit was.
Elke keer als je het brood breekt,
denk er dan aan hoe Ik, jullie Heer, werd gebroken aan het kruis,
om de macht van de satan te breken.
Dat moet je gedenken, dat moet je vieren,
niet alleen als iets uit het verleden, maar als iets dat je nu weer meemaakt,
hoe voor jullie de boeien van de satan worden verbroken
en dat je vrij bent.
Die bevrijding moet je steeds weer ondergaan,
niet om het offer van Christus over te doen,
maar als iets dat steeds weer tot je doordringt, dat je raakt,
Dat je doet geloven en ervaren: je bent vrij gekomen uit de macht van de satan.

Kun je dat wel ervaren?
Hebben we dan niet, dat we steeds die macht van de satan nog ervaren
ook in ons eigen leven?
Vorige week ging het over de hoop, waarvan we moesten getuigen,
de hoop die in ons is als gelovigen.
Misschien dacht u toen wel: Ik zou willen dat ik die hoop had
en dat ik er van kon getuigen, maar die hoop die heb ik niet, die voel ik niet.
Wellicht hebt u dat vanmorgen ook:
Die bevrijding zou ik wel willen ervaren, willen geloven,
maar dat andere is nog zo sterk in mij.
Doe dat tot Mijn gedachtenis, om Mij te gedenken,
net zo lang tot je het beleeft, moet je dat ondergaan,
moet je het kruis dat voor Christus werd opgericht voor je ogen houden
net zo lang tot het tot je doordringt en ook jij het gelooft
en dan niet ophouden, maar het blijven gedenken, voor je blijven zien
als een voortdurende herinnering aan jezelf:
Er heeft een kruis op Golgotha gestaan
waardoor alles, ook mijn leven, helemaal veranderd is.
Geen enkele macht opgewassen tegen mijn Heer,
die zichzelf gaf, Zijn leven overgaf, Zijn ziel uitstortte.
Dat gedenken van de dood van Christus is voor ons een voortdurende opdracht
En dan niet alleen het gebeuren alleen, maar ook de betekenis voor ons,
zodat we die betekenis steeds weer ondergaan,
erin meegenomen worden en het daardoor gaan geloven:
Dat gebeurde ook voor mij.

Dat moest gebeuren, vonden de hogepriesters en de Schriftgeleerden.
Maar dan wel in het verborgen, heimelijk,
zodat er geen haan naar kraait.
Dat moest gebeuren, vond de satan,
maar dan op zo’n manier dat de macht van Jezus gebroken zou worden
En zijn macht gecontinueerd
de macht van de duisternis voorgoed.
Het moet gebeuren, zei God,
om weer een nieuwe exodus te bewerkstelligen,
Waarbij de deuren opengingen, waarin de satan ons gevangen houdt.
Satan voer in Judas.
Aangrijpend, maar door het kruis op Golgotha,
het leven dat Jezus gaf, mogen wij weten dat er voor ons een open deur is
om uit de macht van de satan te komen.
Omdat Jezus zich liet binden, opdat Hij ons zou ontbinden.
Omdat de macht van de satan gebroken is,
is er een nieuwe gemeenschap mogelijk, met God.
En de discipelen aan tafel mogen daar al iets van merken
en Lukas vertelt er ons over
zodat wij het ook zouden zien en geloven,
die nieuwe gemeenschap om Jezus, en door Jezus.
Een nieuwe gemeenschap van God.
Ik heb er naar verlangd om deze maaltijd van Pesach met jullie te vieren.
Want daardoor kan Ik jullie al iets laten zien
van wat Mijn sterven voor jullie gaat betekenen:
de deur gaat open, van de gevangenis die satan had
de deur gaat open, van God, die je roept.
De nieuwe gemeenschap, het koninkrijk van God, dat er komt,
omdat Jezus stierf voor ons.  Amen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s