Preek Tweede Kerstdag

Preek Tweede Kerstdag
(Johannes 3:16)

Gemeente van onze Heere Jezus Christus,

Bij ons thuis draaide in de kerstvakantie de film Chasing Liberty,
het verhaal van Anna Forster, dochter van een Amerikaanse president.
Deze president Forster is steeds zo bezorgd over zijn dochter
dat hij haar nooit alleen laat.
Alle vriendjes worden eerst door de marechaussee gekeurd
en tijdens afspraakjes wordt ze in de gaten gehouden.
Anna is deze controle zat en komt er tegen in verzet.
Uiteindelijk gaat haar vader overstag en mag ze meer vrijheid:
als in Praag zijn voor een conferentie mag ze naar een concert
Waar maar 2 bewakers meegaan.
Wat Anna niet weet, is dat haar vader veel meer geheime agenten heeft ingezet,
in burger.
Als Anna wil ontsnappen aan de controle van de 2 bewakers,
botst ze tegen een jongen op, Ben Calder,
die ook door haar vader is ingezet  om Anna in de gaten te houden.
Anna vlucht met Ben door heel Europa, op de vlucht voor de agenten van haar vader
zonder dat ze weet dat Ben ook voor haar vader werkt.
Ben kan niet teveel over zijn eigen achtergrond vertellen.
Wat hij wel kan vertellen, is dat zijn vader en moeder uit elkaar zijn gegaan.
Zijn vader was ook een Amerikaans geheim agent, maar dat vertelt Ben er niet bij.
Zijn vader ging terug naar de VS en zijn moeder bleef alleen achter.
Terwijl ze in de trein zitten op de vlucht voor de controle van papa president,
geeft Ben over zijn vader aan: Hij kon het grote gebaar niet maken.
Hij kon geen offer brengen voor zijn vrouw om te stoppen met dat vele werken.
Daarmee krijgt deze grappige, romantische film een serieuze ondertoon:
Ben je bereid, om als je veel van iemand houdt, het grote gebaar te maken.
Anna en Ben worden op elkaar verliefd,
maar het gaat mis als Anna ontdekt dat Ben voor haar vader werkt
om haar in de gaten te houden.
Dan wil ze hem niet meer in de buurt houden.
Als we weer terug is in de VS, gaat er voor haar een nieuwe fase beginnen:
ze gaat studeren en probeert ondertussen die Ben te vergeten.
Het lukt niet.
Als ze met Kerst thuiskomt, vertelt haar vader hoe het met de agent Ben Calder is afgelopen,
in de veronderstelling dat zijn dochter wil weten hoe het met hem gaat.
Hij heeft ontslag genomen als agent en wijdt zich in Engeland aan klassieke muziek.
Anna snapt wat hij heeft gedaan: hij maakte het grote gebaar.
Ook zij besluit om het grote gebaar te maken.
Ze pakt haar koffers in om in Engeland te gaan studeren, maar vooral Ben weer te zoeken.

Met Kerst horen we elk jaar weer over het grote gebaar dat God maakte:
Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft,  opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leve
Dat is het grote gebaar dat God maakte:
dat God Zijn enige Zoon op missie stuurde naar de aarde.
Dat is wat God voor ons en voor deze wereld over heeft gehad.
Toen Anna, de dochter van de Amerikaanse president, naar Engeland ging,
om Ben, op wie ze verliefd was, op te zoeken, wist ze
dat haar liefde beantwoord zou worden.
Het grote gebaar van haar werd beantwoord en ze werd door Ben in de armen gesloten.
Maar het grote gebaar van God?
Hoe werd dat toen ontvangen
en hoe reageert u op dat grote gebaar
en de wereld, hoe reageert onze wereld nu op dat grote gebaar dat God maakte
Toen Hij Zijn liefde liet zien voor deze wereld?
Lukas vertelt over herders, die na de boodschap van de engel op weg gaan
om op zoek te gaan naar dat Kind,
dat in doeken is gewikkeld en dat in een kribbe is neergelegd
en bij de kribbe knielen zij neer en maken zij het grote gebaar.
Maar verder de mensen in Bethlehem die horen wat de herders uitzingen – wat doen zij?
En Mattheüs vertelt over wijze mannen,
die vanuit het oosten kwamen, omdat ze een ster hadden gezien.
Zij kwamen naar Jeruzalem om het net geboren Koningskind te aanbidden.
De inwoners van Jeruzalem, Herodes en de Schriftgeleerden
gaan zij met de wijze mannen mee – de ster achterna
om dat pasgeboren Koningskind te aanbidden?
Geen enthousiast onthaal voor onze Schepper, die besloot mens te worden.
Dat is dan de wereld die God geschapen heeft:
Waar mensen lang niet allemaal enthousiast reageren op de komst van de Schepper,
die deze aarde betreedt om hun lot te delen.
Deze wereld waarin IS mensen bruut ombrengt
omdat ze het juiste geloof niet hebben
en Assad net zo bruut is voor mensen die niet bij hem horen.
Waarin mensen op de vlucht zijn, op zoek naar een beter thuis,
soms ook niet welkom zijn of hier kunnen aarden en daarom maar weer terug gaan.
Waar de angst in eigen land zomaar kan opvlammen
omdat er een paar honderd kilometer een grote terroristische aanslag plaatsvindt.
Een wereld waarin wereldleiders lang bezig zijn om tot een klimaatovereenkomst te komen
en dwarsliggen als de eigen economische belangen teveel in gevaar komen.
Een wereld waarin sommige organisaties vinden,
dat de Bijbel uit hotelkamers verwijderd moet worden
omdat dat teveel met geloof te maken heeft.
Onze wereld.

Tot deze wereld komt God.
Die Zijn wereld is en waarvan Hij zegt: het blijft mijn wereld,
ook al ben ik er niet welkom.
Dat is het grote gebaar van God, dat Hij komt naar een wereld waar Hij niet welkom is.
Ja, we zingen dat met Kerst: Nu zijt wellekome
maar het verhaal van Kerst is niet alleen vol met mensen die Hem ook welkom heetten,
maar ook vol mensen die onverschillig bleven,
die niet in beweging kwamen,
die het grote gebaar van God niet opmerkten
en verder leefden met hun gewone leventje alsof er niets was gebeurd.
Zou er in de wereld dan toch wat gebeurt zijn, dat we dat lied nu wel zingen:
Nu zijt wellekome – nu wel, nu we vanmorgen bij elkaar zijn in de kerk
in uw huis, waar u zelf ook in het midden bent,
Zijn we gemeenschap van u, gaan we mee met de herders en de wijzen
om te knielen aan uw kribbe, ons leven aan u te wijden.
Willen we als Nicodemus zijn, die naar u toe gaat
om te horen hoe wij dat koninkrijk van God kunnen binnentreden,
hoe wij opnieuw geboren kunnen worden.
Is er dan toch iets veranderd in de wereld, waarin God kwam?
Is er dan toch iets veranderd in ons mensen?
Zijn we dan toch mensen geworden die het beter begrijpen dan Nicodemus?
Zijn we dan toch mensen geworden, die niet zoals Nicodemus in het donker leven,
Nicodemus die in de nacht komt,
waarmee Johannes wil aangeven dat het in de wereld waarin hij leeft
donker is omdat de echte kennis van God ontbreekt.

Leven we dan in een andere tijd en zijn we andere mensen?

Als dat zo is, dan is dat een wonder, een wonder van de Heilige Geest.
Hoe die Geest in uw leven gekomen is
en wanneer de Geest in jouw leven begon te werken,
dat kunt u, dat kun jij waarschijnlijk niet meer terughalen.
Je merkt dat pas na een tijd dat er iets bij je veranderd is.
Dat je opeens, zonder dat er een reden voor is,
meer wil weten over het geloof, geïnteresseerd raakt
en je net als Nicodemus wel bij de Heere Jezus zou willen zitten
die jou persoonlijk uitleg geeft over hoe jij bij de Heere Jezus kan horen,
welke stap jij daarvoor moet zetten.
Je weet niet waar het op dat moment vandaan komt,
maar wel wat de bron is: Jezus die naar de aarde kwam
Vanuit de hemel naar de aarde gedaald – Gods grote gebaar.
Hij kwam in een donkere wereld,
maar Zijn licht is sterker dan de duisternis van onze zonde en onwil om in God te geloven.
Hij kwam in een wereld waar men Hem niet welkom heette
en waar men Hem de rug toekeerde
en toen Hij bleef Hem doodde aan het kruis,
maar Zijn liefde was sterker dan onze onwil en weerzin, sterker dan onze haat.
Opdat een ieder die gelooft – onze reactie op dat grote gebaar van God.
Geloof – dat is soms een hand op onze schouder gelegd, door God zelf,
in een preek, in een lied, in een opmerking, in een ervaring: Ik ben met je.
Maar geloof kan soms ook een heel gevecht van God met ons zijn geweest
een gevecht waarin Hij ons moest veroveren.
Of is dat geloven bij u, bij jou heel gemakkelijk gegaan,
Waarbij u gelijk mee ging in de weg waarop de Geest u meenam?
Heb je gelijk doorgehad op welke weg de Geest je heeft gelijk
en heb je gezien dat de Geest in je werkte?
Kerst betekent: dat God in onze wereld komt
en net als ons wordt.
Dat doet Hij voordat wij er erg in hebben
dat Hij in deze wereld gekomen is, zo klein is Zijn begin,
als een klein baby’tje en er gaan jaren overheen voor er iets zichtbaar wordt voor de mensen.
Zo is het begin van God in ons leven vaak ook klein en nauwelijks zichtbaar,
maar zoals Jezus opgroeide, groeit ook in ons dat wonder
dat de Geest met ons bezig gaat, ons opent voor het geloof,
en ons zover krijgt dat we dat grote gebaar van God wel moeten aannemen.
Gods grote gebaar, waarin Gods liefde zichtbaar wordt, voor deze wereld, voor u en jou.

Waarom?
Omdat God weet: zonder Hem wordt het niets,
is ons leven een verloren bestaan – ten dode gedoemd.
In het afgelopen jaar werd ons land opgeschrikt door de zelfmoord van Joost Zwagerman.
Onverwacht kwam zijn zelfgekozen einde.
Het was bekend dat hij aan depressiviteit leed
en zelfmoord als thematiek kwam in zijn boeken naar voren.
Hij noemde zelfmoord een troostrijke gedachte, want dan kon je er nog altijd uitstappen.
Maar niemand om hem heen wist, dat hij zo diep zat en zo gevangen zat.
Hij was juist bezig de afronding van een boek
en een project met gedichten was zo goed als voltooid.
De overeenkomst vind ik met de duisternis uit Johannes,
Dat we in die duisternis kunnen leven, waarin Nicodemus naar Jezus komt,
De duisternis omdat er – als het er op aan komt – geen plaats is voor God.
En dat we ons naar buiten toe kunnen voorhouden,
dat het goed met ons gaat, dat we het redelijk redden,
dat we genieten van het leven en er nog wat van maken ook,
waar andere mensen wat aan hebben, waar andere mensen van opkijken.
En toch, een verloren bestaan, waar de dood inhuist, ook al dringen we die weg.
Je kunt er nog altijd uitstappen, zei Joost Zwagerman,
om zichzelf een troost te geven.
Maar dat is geen troost.
Het is niet meer dan je eigen bestaan willen uitwissen,
omdat je dat niet meer kunt dragen, niet meer kunt verdragen.
Verder moeten we voorzichtig zijn met een oordeel,
want in een zelfmoord kan iemand ook de sprong naar God willen wagen,
als een sprong naar de redder, weg uit de duisternis.
In de komst van de Heere Jezus zien we een andere troost:
Niet de troost dat we er altijd nog uit kunnen stappen,
alsof we ooit kunnen vluchten voor onze ellende, de duisternis die ons in de greep houdt.
Nee, zegt Jezus: stap er niet uit.
Ik stap er in: in je misere, in je duisternis, in jouw leven, in jouw schuld, in jouw verlorenheid.
Want Ik wil niet, dat je verloren gaat,
niet hier in dit leven, maar ook niet voor eeuwig.
Ik neem jouw duisternis, jouw verlorenheid op me
en daarom ben ik mens geworden – een mens van vlees en bloed.
Dat is mijn grote gebaar – om jouw liefde te winnen – dat zeker!
Maar vooral om jou te redden – voor eeuwig.

Ik ben voor jou gekomen.
Dat is mijn grote gebaar
en hoe reageer jij daarop?
Wat is jouw grote gebaar?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s