Preek jeugddienst Ede 6 december 2015

Preek jeugddienst Ede 6 december 2015
Schriftlezing: Psalm 25
Thema: Step by step – you lead me

Dat had ik als jongere ook wel gewild:
iemand die mij bij elke stap begeleidde.
Iemand die als ik verliefd was, mij hielp om contact te krijgen
en op verkering aan te sturen.
Of iemand die mij hielp om nieuwe vrienden te maken.
Want contact maken was toen niet mijn sterkste kant.
Ik wilde wel iemand die mij hielp met mijn studiekeuze.
Wat moest ik na het vwo gaan doen?
In de 3e klas dacht ik aan theologie, want ik was dol op kerkgeschiedenis.
Maar aan het einde van mijn periode op het vwo
ging ik twijfelen.
Twijfelen aan God – of Hij er wel was. Of Hij wel bestond.
Of Hij mij wel hoorde en zag.
Want van God hoorde ik eigenlijk maar weinig.
Terwijl mij in de kerk geleerd werd om de Heere bij alles te betrekken
en de gemeenteleden die ik tegenkwam ook de indruk wekten
dat ze heel makkelijk contact hadden met God.
Dat Hij hen wel van stap tot stap begeleidde, er altijd was.
Zelf had ik dat niet en vond het daarom steeds moeilijker om in God te gaan geloven.
En nog zou ik willen, dat ik meer van de Heere zou merken,
dat Hij mij heel duidelijk aanwijzingen gaf.

 

Coach
Gisteren moest mijn dochter voetballen.
Het laatste deel van de wedstrijd keek ik mee.
Ik zag dat ze er niet door heen kwamen.
Elke bal die gespeeld werd, werd door de tegenstander veroverd.
Het team werd er moedeloos van.
Ik vroeg mij af, wat er mis ging.
Wat mij opviel, was dat er helemaal geen aansturing was. Ze deden maar wat.
Wat ze nodig hadden, was iemand die hen zou coachen.
Een coach die hen van tevoren de strategie vertelde
en tijdens de wedstrijd ook steeds hen liet weten wat ze moesten doen,
waar ze moesten staan en hoe ze moesten spelen.
Heel veel mensen hebben dat: de behoefte dat iemand hen aanwijzingen geeft,
als een goede coach: hen vertelt welke keuzes ze moeten maken,
wat ze moeten doen, hen aanmoedigt of soms afremt.
En ik denk dat heel veel mensen het helemaal niet erg zouden vinden
als de Heere God die coach zou zijn.
Hij vertelt ze wat ze moeten doen – staat er in de Bijbel in Gewone Taal.
Misschien vind jij dat zelf ook wel prettig:
Laat God gewoon maar vertellen wat ik moet doen.
Dan hoef ik niet te onzeker te zijn of ik wel de goede keuze maak.

Dan weet je ook dat je geen verkeerde keuze maakt.

Zou je dat ook willen?
God geeft dan wel duidelijkheid aan jou
en je weet ook nog eens dat Hij bestaat
en met jou bezig is.

Maar werkt God ook op die manier?
En hebben wij er ook invloed op, dat God op die manier in ons werkt?
En hoe doet Hij dat dan?
David legt in deze psalm niet uit hoe Hij nu de aanwijzingen van de Heere hoort.
Alleen maar dat aan hem duidelijkheid gegeven wordt.
Toch geeft hij een geheim prijs, op verschillende momenten in de psalm:
Degenen die in ontzag voor Hem leven

aan hen geeft de Heere die duidelijkheid.
Hij laat je zien welke keuze je moet maken.
Als je in ontzag voor Hem leeft.
Dat past ook bij het begin van de psalm als David uitspreekt dat Hij verlangt naar de Heere.
Daar begint het dus, dat stap voor stap geleid worden:
Dat je dicht bij de Heere leeft, dat je naar Hem verlangt.
Doe jij dat ook: verlangen naar de Heere?
Ben je bereid om je leven te delen met de Heere Jezus?
(Jaarthema in Ede: delen van/in Jezus)

Ontzag
Daar hoort ook ontzag bij, zoals David dat later in deze psalm zegt.
Heb jij ontzag voor Hem?
Is verlangen naar Hem niet genoeg? Waarom ook nog ontzag?
Ontzag heb je nodig om verschil te maken tussen wat God wil en wat jijzelf wilt.
Dat is niet hetzelfde:
soms kan Gods wil iets heel anders zijn dan jijzelf zou willen.
Soms moet je God gehoorzamen, terwijl jijzelf iets anders wil.
Ik kan daar een voorbeeld van geven uit Davids eigen leven:
Koning Saul zit met een groot leger achter David aan,
omdat Saul in David een concurrent ziet:
als David de kans krijgt, zal hij de macht grijpen en Saul aan de kant schuiven.
Hij moet David voor zijn, hem daarom gevangen nemen, wellicht doden.
Tijdens die achtervolging komt Saul heel dicht bij David,
als David in de grot zit. Saul heeft even een sanitaire stop,
maar is er niet van bewust dat David een paar meter van hem vandaan zit.
De mannen om David heen zeggen: David, dit is je kans.
Deze mogelijkheid wordt door de Heere aan jou gegeven.
Hij geeft op deze manier je vijand aan jou over
en zorgt ervoor dat jezelf koning kan worden.
David zou kunnen zeggen, nadat hij Saul had gedood: Step by step, you lead me.
Maar David doet het niet. Waarom niet?
Omdat David daar helemaal de wil van God niet in ziet.
Saul is door God gezalfd, zegt David, daarom moet ik van hem afblijven.
Misschien zou ik zelf wel willen dat Saul gedood zou worden,
maar God wil dat niet.
Mijn wil is niet Gods wil
en niet alles wat ik wil of wat mij goed uitkomt, is Gods wil.

Als wij willen dat God ons leidt, stap voor stap leidt,
is daar nog iets voor nodig: gebed.
Maak mij vertrouwd met uw wegen.
Uw wegen, de wegen van God dus.
Niet de weg die ik graag wil.
Soms kun je iets heel graag willen,
maar gaat dat niet door omdat het niet Gods weg met jou is.
Je wilt heel graag juf worden en hebt de pabo afgerond, maar nergens werk te vinden.
Je wilt graag tuinier worden, want dat vind je leuker werk dan je nu doet.
Maar er is geen werk en daarom doe je maar werk dat je eigenlijk niet zo leuk vindt.
Maak mij vertrouwd met uw wegen.
Zou God willen dat ik een andere weg ga? Zou hij mij iets willen leren?
Soms wil je een kant niet op gaan.
Ik wilde geen dominee worden. Dat leek mij niets.
Terwijl ik theologie studeerde, dacht ik: als ik er nu eens iets naast doe.
Ik speelde graag orgel en heb ook toelatingsexamen gedaan voor het conservatorium,
maar ik kwam er niet door.
Ik dacht om er een taal naast te doen, maar het lukte me niet.

Ik solliciteerde bij een nieuwsrubriek op televisie
– ik kwam wel op gesprek, maar ik werd het niet.
Na mijn opleiding wilde ik zag ik een advertentie om AiO te worden.
Ik kwam op gesprek, maar ik werd het niet.
Alles wat ik probeerde om geen dominee te worden ging niet door.
Totdat ik ontdekte: daar ligt mijn taak.
Maar ik zag dat niet zomaar zitten:
In die tijd was ik een enorme twijfelaar.
Ik ging mij steeds meer afvragen of God wel bestond, ook al had ik belijdenis gedaan.
Ik kon niet goed bidden.
Wanneer ik mijn ogen deed, was het leeg in mijn hoofd, leeg in mijn hart.
Als een groep samen het Onze Vader bad, voelde ik een bepaalde eenzaamheid
en soms zelfs wel bitterheid: God is er niet.
Waarom moest ik dan toch dominee worden?
Ik wist dat toen niet zo goed en soms weet ik dat eigenlijk nu niet zo goed
en toch ben ik dankbaar dat ik dat ben
omdat ik nu steeds meer leer om te zien hoe God werkt.
Als ik terugkijk, is dat wat ik ontdekt heb:
Niet dat ik geleerd heb om enthousiaster te zijn over God,
om meer in vuur en vlam te staan,
maar ik heb steeds meer oog gekregen voor hoe God werkt.
Maak mij met uw wegen vertrouwd.
Ik kan je zeggen: God maakt je met zijn wegen vertrouwd,
ook als je daar niet op zit te wachten.
En als je erom bidt, is hij allang met jou bezig.
Ik heb zelf wel ontdekt dat dit gebed wel heel belangrijk is:
Maak mij met uw wegen vertrouwd.
Maar ik heb ook ondervonden, dat dit gebed niet genoeg is.
Dat ik zelf ook iets moet doen: tijd nemen voor God.

Kennen jullie het begrip SOLVAT?
Solvat betekent niets.
Het is een ezelsbruggetje van de HGJB om je te helpen Bijbel lezen.
Elke letter staat voor een stap die je moet zetten.
De eerste stap is Stil worden.
Ik heb SOLVAT de afgelopen weken mijn catechisatiegroepen bijgebracht
en vooral de eerste stap: Stil worden.

Probeer dat maar nu eens: stil worden.
Om je hoofd leeg te krijgen, zodat je nergens meer aan denkt.
Toen je hier kwam, zat je hoofd vol met van alles en nog wat.
De voetbalwedstrijd die je vanmiddag hebt gevolgd.
Een ruzie thuis met je ouders, omdat ze vinden dat je naar de kerk moest,
want het was nog wel jeugddienst en jij had geen zin.
Een nare opmerking van je broertje.
Of je ziet op tegen morgen, als je weer naar school moet.
Binnen in ons zijn er zoveel stemmen die iets tegen ons zeggen.
Hoe kunnen wij de stem van God dan horen
als we zelf helemaal vol zitten met allerlei andere stemmen:
‘Het is niks aan.’
‘Je kunt het niet.’
‘Wat denkt hij wel.’
‘Ik zal hem eens.’
Heb je dat niet, dat je in jezelf vaak in gesprek bent?
Bijvoorbeeld een iets wat is voorgevallen te verwerken,
om jezelf te verdedigen, om je alvast voor te bereiden op wat komt,
om jezelf moet in te spreken?
Stil worden kan niet, zei een van mijn catechisanten: je denkt altijd wel ergens aan.
Ik heb dat stil worden ook moeten leren
en nog gaat het me moeilijk af.
Ik zet liever de computer aan dan even na te denken over God.
Ik probeer mijzelf te trainen: eerst bijbellezen dan computer aan.
Eerst tijd voor God – maar ja, die rust he?
Daarom tegenwoordig: eerst rustig worden, dan tijd voor God en concentratie
en dan lezen en pas daarna aan het werk.

In het vorige huis waar ik woonde, kon ik vanuit mijn studeerkamer op de tuin kijken.
Naar de vogels. Vooral mussen.
Ik ben van mussen gaan houden.
Omdat de Heere Jezus over de mussen zegt:
Zonder de wil van mijn hemelse Vader, zal geen mus ter aarde vallen.
Ik kan geen verschil in mussen zien, maar God wel.
Op een keer schoot mij die tekst te binnen.
Sindsdien kijk ik elke dag even naar de mussen
om mijzelf te herinneren aan God, dat Hij er echt wel is en echt wel zorgt.
Sindsdien zie ik al die tekenen:
Elke nieuwe dag die er is – een geschenk van de Heere.
Elke keer als de zon opkomt – een teken van Gods trouw
waarmee God tegen je zegt: ik zorg voor mijn wereld, ik geef deze wereld niet prijs
en jou ook niet.
Toen ontdekte ik, dat Gods leiding niet in bijzondere gebeurtenissen zit.
Niet in een innerlijke stem die opeens tegen je praat.
Niet in een bijzondere gebeurtenis die om je heen gebeurt.
Al kan dat natuurlijk wel (voorbeeld valse bommelding)
Maar Gods leiding is ook in het gewone.
Dat is ook wat deze psalm zegt:
Maak mij met uw wegen vertrouwd en leer mij uw paden te gaan
Weet je wat David bedoelt met die wegen?
Daar bedoelt hij de wetten van de Heere God mee.
De Tien geboden, de Bergrede en allerlei andere geboden die de Heere Jezus geeft,
de opdracht die Paulus in zijn brieven geeft aan de gemeente.
Hij zegt mij wat ik moet doen – dat is niet een bijzondere ervaring, geen innerlijke tomtom,
maar de concrete aanwijzingen die de Bijbel geeft:
– Houd de zondag in ere
– Oordeel niet over anderen.
– Laat het kwade je niet overwinnen, maar overwin het kwade door het goede.
– Wees bereid om de minste te zijn, om jezelf te verloochenen, om het kruis op te nemen achter de Heere Jezus aan.
Maak mij met uw wegen vertrouwd en leer mij uw paden te gaan.

David was geen supergelovige: denk niet aan de zonden uit mijn jeugd.
Er zijn heel wat momenten geweest,
dat David niet aan die richtlijnen van de Heere God heeft gedacht.
Zo kun je ook wel in de kerk zitten: je weet dat je de Heere God tekort hebt gedaan.
Soms met een hele duidelijke foute keus – Heere vergeef die fout,
want ik wist toen niet wat ik deed.
Nu zie ik in dat ik niet aan U dacht.
Heel vaak zit dat tekort doen van de Heere in kleine dingen:
Dat je niet aan Hem denkt, dat je vergeet om tijd te nemen, rust te nemen,
dat je te gejaagd bent, dat je zijn aanwijzingen niet opmerkt of niet wil horen.
Toch wil Hij je dan de weg wijzen, juist dan – want dan heb je Hem juist extra nodig.
Hij wijst zondaars de weg
wie nederig zijn leidt hij in het rechte spoor
Hij leert hun zijn wegen te gaan.
Amen

2 thoughts on “Preek jeugddienst Ede 6 december 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s