Preek zondagmiddag 8 februari 2015

Preek zondagmiddag 8 februari 2015
Nabetrachting en dankzegging Heilig Avondmaal

Markus 8:27-38

Gemeente van onze Heere Jezus Christus,

Alleen wie zijn leven wil verliezen, kan het behouden.
Dat is de menselijke kant van avondmaal vieren: het leven verliezen aan Christus.
Dat is wat u vanmorgen aan het avondmaal weer hebt gedaan:
uw leven afgestaan aan de Heere Jezus.
Dat is ook de enige manier om uw leven te behouden:
door uw leven af te staan aan de Heere Jezus.
‘verlies’ noemt de Heere Jezus dat, maar wel verlies met de grootst mogelijke winst: behoud.
Als je van Jezus bent, heb je alles.
Als je niet van Jezus bent, heb je niets – hoeveel je ook bezit.

Toch voelt het als verlies.
Een boer heeft een redelijke boerderij.
Hij is in onderhandeling met de gemeente, die zijn grond wil kopen.
Als hij geen opvolger had, was hij er mee akkoord gegaan
en had hij de boerderij van de hand gedaan.
Hij heeft een zoon die de boerderij wil overnemen en al in de maatschap gekomen is.
Voor die zoon wil de boer een flink bedrag voor de grond
zodat op een andere plek een nieuwe boerderij kan worden aangekocht
en het bedrijf op die andere plek kan worden voorgezet.
Tijdens huisbezoek komen de onderhandelingen met de gemeente ter sprake
omdat het resultaat van die onderhandelingen van grote invloed is
op het verdere leven van de boer.
Wanneer de boer alles verteld heeft, zegt de ouderling:
‘Weet je wel dat je dit eens moet inleveren?’
De boer kijkt de ouderling geschrokken aan en stamelt: ‘Dat kan ik niet!’
Maar hoe staat het dan met je geloof, vroeg de ouderling,
want alleen wie bereid is om alles af te staan, kan echt leven vinden.
Wie zou wel kunnen wat Jezus zegt: Alleen wie bereid is om alles te verliezen, kan winnen?
Waarom hebben wij met deze opmerking van de Heere Jezus zo veel moeite?
Is dat, omdat we toch ons leven hier willen behouden?
Is dat, omdat we toch gericht zijn op het leven in het hier en nu
en het leven dat komt in Gods koninkrijk steeds weer uit het oog verliezen?
Dan de vraag van de Heere Jezus:
Wat baat het een mens als hij alles wint, maar schade lijdt aan zijn ziel?
Wat hebt u er aan als u alleen maar gericht bent op het leven in het hier en nu?
Dat is slechts tijdelijk gewin.
We zongen dat in Psalm 49: We kunnen het niet meenemen als ons einde gekomen is.
Dan merken we wat de waarde is van het leven dat we hier op aarde hebben geleid.
Als ons leven wordt geoordeeld, niet naar aardse maatstaven
van aards succes en aardse welvaart,
niet of een leven succesvol of zinvol is geweest vanuit menselijke redeneringen,
maar wat het oordeel van Christus over ons leven is.
Wat heeft het je allemaal gebracht nu je voor Mij moet verschijnen?

Dat geldt niet alleen voor rijkdom en bezit.
Je leven willen behouden, kan ook door de leiding van God over je leven niet te accepteren.

Geef de heiland ’t roer in handen van je aardse levensschip

schreef mijn vader in het poëziealbum van mijn zussen.
Door de brood en de wijn te ontvangen
knielen we voor de Heere en zeggen we: Heere, U bent de kapitein op mijn levensschip.
Als het schip van mijn leven een bepaalde kant op gaat,
omdat U dat wil, is het goed.
Zo gemakkelijk is dat niet: het roer van ons leven uit handen geven
en te accepteren dat God ons leven stuurt,
zoals een kapitein de koers van een schip bepaalt.
Het  leven verliezen om het te behouden,
dat betekent: geloven, accepteren dat God in ons leven de kapitein is.
Dat betekent ook: Dat God ons leven stuurt op de weg achter Jezus aan.
Die weg achter Jezus aan is delen in het gebroken-zijn van Jezus.
Zoals het brood gebroken werd om heen te wijzen
hoe Christus voor ons verbroken is,
zo kan het brood ook wijzen op de weg die wij hebben te gaan.
De weg achter Jezus aan kan voor ons ook een weg zijn
waarin wij delen in het lijden van Jezus.
Delen in de verwerping van Jezus
Jezus roept ons niet tot een comfortabel leven,
Achter Jezus aangaan betekent geen leven van rust en vrede,
maar eerder van strijd en spanning.
Wie achter Jezus aan wil komen, die neme zijn kruis op zich.
Dat betekent dat we als gelovigen delen in de spot over Jezus.
Soms kunnen mensen heel venijnig reageren op wat Christenen doen
en dan vraag je je af of diegenen met die scherpe mening
ook werkelijk ooit een christen hebben gesproken.

Toen de schrijver Willem Jan Otten tot geloof gekomen was en zich had laten dopen,
gaf hij een verslag, een uitleg van zijn keuze om gedoopt te worden.
Hij kreeg een felle reactie: Kom terug, Willem Jan.
Beste collega, vriend, je gaat je leven verliezen. Wat doe je nu?

De catechisanten in de vorige gemeente vertelden dat wel eens,
dat toen zij aan medestudenten of aan collega’s vertelden dat ze naar de kerk ging,
ze soms vreemde blikken kregen: Jij? Dat had ik niet van je verwacht?
Misschien dat u dat op uw werk ook heeft.
Dan hebt u vanmorgen avondmaal gevierd en dan is er morgen uw werk, met de collega’s,
een grotere tegenstelling kan er niet zijn.
Morgen kan alle zegen vandaag wel weggenomen worden, lijkt het wel.
En je zegt maar niets, want ze gaan er toch mee aan de haal
en als ze kunnen, pakken ze je nog wel een keer terug.

Avondmaal vieren, aan de tafel aangaan, maakt ons ook vreemdeling.
Wij horen niet bij deze wereld.
Wij zoeken ons leven ergens anders.
We werken wel en een carrière kan ook voor ons van belang zijn,
maar dat is niet het hoogste in ons leven, want dat is Christus.
Als ik Hem niet had, was er van mijn leven niet veel meer over.
Zo geeft avondmaal aan dat er een afstand is, zoals de doop ook aangeeft.
Wanneer vroeger iemand werd gedoopt, gaf hij aan: ik doe afstand van mijn oude leven.
Ik ben niet meer de Romeinse heiden, die de Romeinse goden dien,
maar ik ga onder in het water van de doop en ik ben van Christus.
Ik beloof dat ik mij nooit meer zal inlaten met die andere goden,
ik beloof om afstand te houden en ik beloof dat ik alleen van Christus ben.
In de viering van het avondmaal leggen we de oude mens af,
de oude mens die hier wil meetellen, die uitsluitend op het leven hier en nu is gericht.

Zo heeft het avondmaal ook een aansporing en een vermaning:
een aansporing om achter de Heere Jezus aan te gaan
en alles wat ons in de weg staat om Hem geheel te volgen
uit ons leven weg te doen,
niet meer alleen gericht op het leven in het hier en nu,
want we zijn niet meer van hier, we zijn van Christus.
Een aansporing om zo ook te leven: van Christus zijn.

Van Christus – dat geeft aan ons een nieuwe naam:
niet meer van de wereld, maar van Christus.
Net als bij een bruiloft: dan krijgt de vrouw de achternaam van de man erbij.
Trouwen vraagt ook om overgave.
Een bruid kan niet zeggen: ik wil met je trouwen,
maar ik wil helemaal mijn eigen leven kunnen leiden.
Je moet niet denken dat ik mijzelf opgeef.
Trouwen heeft iets van zelfverloochening: je offert je eigen naam op
en je draagt de naam van je geliefde.
In de ogen van omstanders kan trouwen ook een offer zijn.
Bijvoorbeeld op het werk, als collega’s horen dat je gaat trouwen
en ze vinden je nog te jong: Nu al?
Moet je niet eerst je eigen leven leiden?
Voor de bruid is het geen gedwongen keuze, maar een keuze uit liefde.
Ik wil van mijn man zijn, ik wil zijn naam dragen,
ik ben van hem.
Een bruid heeft een nieuw bestaan bij haar echtgenoot.

Een christen heeft bij Christus een nieuw bestaan
ontvangt van Hem een nieuw bestaan.
Zoals een bruid niets anders wil dan van haar echtgenoot te zijn
en niet kan wachten om dat nieuwe leven samen te beginnen, daar naar uit kijkt,
zo is het voor de gelovige:
je wilt niet meer zonder Christus, je hebt er alles voor over
en dat wordt dan zelfverloochening genoemd en opgave en offer,
maar voor jezelf is dat het niet, omdat je dit wilt
omdat de liefde van Christus je gewonnen heeft.
Kruisdragen: dat is net als een meisje dat verkering heeft gekregen
Waarvan de hele familie zegt:
Dat is geen goede keus, je kunt het beter uitmaken,
hij past niet bij jou, je gaat er aan onderdoor, je moet bij hem teveel inleveren.
Gaat zo’n meisje overstag als heel de familie aangeeft: dit is geen goede partner?
Zo’n meisje zet vaak door,
zelfs als het ten koste gaat van het contact met de eigen familie.
Al moet ze alles afstaan en inleveren, ze gaat ervoor.
Als ze dan in de verkeringstijd samen eten, zijn ze samen.
Dan gaat het er niet om hoe bijzonder het eten is, maar dat ze elkaar samen hebben.
Als de maaltijd karig is en de kamer waar ze eten armoedig,
dan kunnen ze samen dromen van de toekomst
waarbij ze het samen eens goed zullen hebben.

Kruisdragen is dat heel de familie de keuze voor deze partner, voor Jezus niet begrijpt
of je collega’s dat niet begrijpen en dat nadrukkelijk laten weten
en er op aansturen dat je die vriend ook laat vallen.
In veel landen gebeurt dat ook, dat je je familie kwijtraakt als je Jezus gevonden hebt.
Dan heeft avondmaal de rijkdom van zo’n tafel in de verkeringstijd:
voor het oog armoedig, maar de beide geliefden hebben genoeg aan het samenzijn
En kijken vooruit naar de tijd die ze samen zullen doorbrengen.
Zo kijken we bij het avondmaal vooruit naar de tijd die we met onze Heere zullen doorbrengen
en we voor altijd bij Hem en helemaal van Hem zullen zijn.

Dan is het de aansporing van ons om ook zo te leven, nu al
dat we van Hem zijn.
Als een meisje zich schaamt voor haar vriendje en daar thuis bij de familie
helemaal niets wil vertellen, hem nooit wil meenemen,
nooit vertelt wie hij is en hoe hij is,
hoe kan het dan ooit een goede relatie zijn?
Hoe kan de bruid ooit geloofwaardig schitteren naast de bruidegom
als ze nooit voor haar liefde is uitgekomen
en dat terwijl ze van haar bruidegom zoveel krijgt.

Wie van Christus is, kan hier op aarde een weg gaan
Waarbij je veel kan kwijtraken van wat hier op aarde van waarde is.
Kan de spot en het onbegrip , als een vreemde worden gezien
of soms als iemand die een vijand geworden is,
omdat je de tradities van je cultuur en godsdienst verruilt voor Jezus.
Jezus zegt: wie dat allemaal verliest omwille van Mij en om het evangelie
die krijgt er alles voor terug.
Dat is de belofte van deze bruidegom.
Ik schaam mij dan niet voor Mijn Vader,
Ik schaam mij dan niet voor de heilige engelen.
Ik neem je op in Mijn gemeenschap: je bent van Mij.

Maar wie zich schaamt: Waarom zouden we ons schamen
Voor onze familie en vriendenkring?
Je ervoor schamen betekent dat de liefde niet oprecht is
het verlangen om samen te zijn en samen te leven niet echt gevoeld wordt.
Dat kan alleen terugkomen als we vernieuwd worden
door de Geest
en wij weer van Christus worden – van Hem geworden, geroepen: Kom achter mij.
Avondmaal: Vernieuwing van de liefde en het verlangen,
door het samen zijn met Christus weten: weer opgenomen te zijn in Christus’ gemeenschap.
Bevestiging: We zijn van Hem.
Amen

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s