De betekenis van Pasen uitleggen aan anderen

empty_tomb_wide
De betekenis van Pasen uitleggen aan anderen

Pasen is voor christenen een van de belangrijkste feesten. De opstanding van Christus is de basis van het christelijk geloof. Zonder opstanding was er geen christendom. Toch is Pasen een onbekend feest. Als er Tweede Paasdag geen officiële feestdag was geweest, hadden veel mensen geen idee gehad dat er ook zoiets als het Paasfeest bestaat. Hoe kan aan hen de betekenis van Pasen worden uitgelegd? Niet alleen als informatieverstrekking, maar ook zo dat het een uitdaging van voor de ander is om na te denken over het christelijk geloof?

De uitleg van Pasen wordt bemoeilijkt door het gebrek aan kennis van de Bijbel en het christelijk geloof. Daardoor wordt de uitleg geen gemakkelijke klus. Om een ander de betekenis van Pasen te helpen ontdekken, moeten we te weten komen op welke manier de opstanding van Christus van betekenis is voor ons leven. Als de opstanding onze ervaring raakt of iets te maken heeft met ons levensverhaal, zal het betekenis voor ons krijgen. Het kan ook om iets gaan dat confronteert, tegen de haren instrijkt, dwingt tot nadenken over vragen die anders uit de weg gegaan worden. Op welke manier heeft de opstanding van Christus uit de dood te maken met onze ervaring of ons leven?
ANASTASI3

Dood
Dood en sterfelijkheid hebben met ons leven te maken. Wie jong en gezond is , kan dat nog voor zich uitschuiven. Wie ouder wordt of geconfronteerd wordt met het overlijden van dierbaren, wie te maken krijgt met chronische ziekte kan dit niet meer voor zich uit schijven. Hij of zij wordt gedwongen om onze sterfelijkheid onder ogen te zien. Vaak is deze confrontatie een ingrijpende ervaring, waarvoor men een hele weg moet gaan om dit een plek te geven.
Ook op jonge leeftijd kan het nadenken over de dood gebeuren. Kinderen vragen zich af wat dood is, waar iemand is die overleden is. Jongeren kunnen denken: “Als ik dood ben, zal iemand mij dan nog missen?” Bij het volwassen worden leren mensen om moeilijke vragen te negeren. Dat is jammer, want hoe confronterend het soms ook is om over de dood en het eigen sterven te praten, het kan mooie gesprekken opleveren en een hechte band geven.

Reeds en nog niet
Christenen hebben aan de ene kant weet van de heftige en schrijnende van de dood. De dood wordt niet voor niets de laatste vijand genoemd, een vijand die overwonnen is en teniet gemaakt moet worden. Aan de andere kant hebben ze ook weet van die overwinning op de dood door de opstanding van Christus.
road_to_emmaus
In gesprekken over dood en opstanding moeten beide kanten een plaats hebben. De opstanding zorgt er niet voor dat schrijnende pijn en heftig verdriet in dit leven al voorbij zijn. Het christelijk geloof kent een spanning tussen het reeds en het nog niet.

Christus heeft de dood reeds overwonnen. Hij keerde als eersteling terug. Maar de definitieve overwinning is er nog niet. Wij en onze dierbaren zullen eens heengaan. Ons eigen leven kan schommelen tussen deze twee polen. Als we met de gemeente bijeen zijn met Pasen en de liederen zingen kunnen we meegenomen worden in het reeds.
Een volgende dag, als we bij het graf staan of weer alleen zijn met ons gemis kan het nog niet zich weer aan ons opdringen. De Bijbel biedt een mogelijkheid om met deze spanning om te gaan: de klaagpsalmen. In de klaagpsalmen is er ook die spanning: aan de ene kant het geloof dat de levende God sterker is dan de dood en uitredding kan bieden. Aan de andere de omstandigheden die de grond onder de voeten wegslaan (Psalm 69:1-3). Telkens als ik tijden bezoeken lees uit de klaagpsalmen kom ik onder de indruk van de kracht van deze teksten. De omstandigheden roepen herkenning op. Omdat deze omstandigheden aan God worden verteld, vaak in de vorm van een klacht, wordt de weg naar God geopend.
b3-64
In de verhalen, die over de opstanding gaan, wordt de opstanding ook niet direct geloofd. De opstanding stuit op ongeloof. De discipelen vinden het maar oudewijvenpraat en de discipelen die uit Emmaüs kwamen, gaan terug naar huis, omdat zij de verhalen over opstanding van Jezus te gortig vinden. Pas in de ontmoeting met de Verrezene of in het breken van het brood wordt hij herkend.
De opstanding roept dus niet direct geloof op. We moeten daarom voorzichtig zijn met het bewijzen van de opstanding. Daarvoor is de handeling van God, waarmee Hij Christus opwekte uit de dood, te groots en te ongelofelijk. Niemand heeft ook de opstanding gezien. Alleen God was erbij.

Daad van God
De opstanding uit de dood is alleen een daad van God geweest. Twijfel blijft er tot aan het einde (Mattheüs 28:17). Wanneer wij die twijfel en ongeloof ook vertellen, bieden we aan de ander ruimte om in de verhalen van de opstanding te komen. Door Thomas en door de Emmaüsgangers wordt er een hele weg gegaan voor zij geloven. Die weg moeten wij anderen ook gunnen.

avondmaal5

Feest
Tot slot: Pasen is een feest. Dat wil zeggen: we vieren de opstanding van Christus uit de dood. We kunnen niet helemaal uitleggen. We kunnen het soms alleen ondergaan. Soms kunnen we er alleen maar over zingen, omdat het anders te hoog gegrepen voor ons is om het te geloven. In de eredienst toont Hij zich aan ons als de levende: in de verkondiging, in de viering van het avondmaal. Soms kunnen wij zo vol met onszelf zitten dat we Hem niet zien, maar Hij is er wel. Net als Maria worden wij door de Levende bij onze naam geroepen.

ds. M.J. Schuurman

Geschreven voor Maandblad Réveil

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s