‘De tovenaar en de dominee’ – leeservaring 2

‘De tovenaar en de dominee’ – leeservaring 2

Wanneer Vreekamp over de Joden schrijft, wordt de toon anders. En dit keer jammer genoeg ook de lengte. In een kort hoofdstuk laat Vreekamp enkele Joodse dominees zien, die weer teruggingen naar de synagoge. Daarmee wil hij impliciet zijn stelling verdedigen, dat de christenen eigenlijk gewoon maar heidenchristenen zijn en wellicht gewoon heidenen. Inclusief de aanmatiging die heidenen hebben. Of is Monshouwer dan toch iemand in wie het kan: de verbinding tussen heiden en christen omdat hij luisterde naar de Schrift en de Torah in het midden plaatste?
Ook de toon wordt anders. Vreekamp, de heiden-christen die ontdekt heeft dat hij vooral heiden is, heeft dat ontdekt in het gesprek. Dat gesprek werd steeds meer een luisteren.Vooral ook omdat de Joden zich niet thuisvoelden in de kerk. De kerk die Jezus acceptabel maakte en daarmee onacceptabel voor Joden. De kerk die wel het geloof wilde, maar niet de daad.
Achter de woorden van dit boek proef je een schuld, die gedragen moet worden en die Vreekamp wil en (als heiden zijns ondanks) moet dragen. Een dubbele schuld. Een schuld naar God toe, omdat de heiden de God van Israël niet wil erkennen. En dat afwijzen van deze God bleek in een vergermaniseren van Jezus en liep uit op dat drama van onze tijd: de shoah. Daarin komen de schuld naar God en naar het Joodse volk samen. Is die schuld nog te dragen? Achter de woorden van Vreekamp is de verbijstering en de schroom te voelen.

Zelf heb ik ds. Henk Vreekamp nooit horen preken. Mijn vrouw wel één keer. En ik denk dat ze de dominee goed begrepen heeft. ‘Wij hebben God niet tot onze beschikking.’ Dát is wat Vreekamp heeft geleerd. Hoe deze God, de God van Israël, en waar Hij verschijnt, verkiest te verschijnen: dat hebben wij niet in onze macht. Zijn het voetstappen, die zo uitgewist kunnen worden? Is het een theofanie? Wordt er daarom zo weinig over God (en alleen over ervaringen van God) gesproken, omdat Vreekamp niet kan aanwijzen waar Hij is en was en zal zijn?

Verschijn blinkende – staat er in het motto. Als ik Vreekamp goed beluister, is dit een uitroep die onze onmacht laat zien: Wij kunnen de HERE hiertoe niet dwingen. Dit is een gebed, een ootmoedig gebed, dat alleen maar met eerbied en ontzag gebeden kan worden. In de vreze des HEREN.

M.J. Schuurman

N.a.v.:  Henk Vreekamp, De tovenaar en de dominee. Over het verschijnen van God

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s